Zuidoostbeemster is een tuindersdorp aan de rand van de Beemsterpolder, sinds 1999 Unesco – werelderfgoed.  Aldous Huxley schrijft in 1925: ’’ In de eindeloze open polder snijden de dijkwegen en de weerkaatsende sloten in rechte hoeken een netwerk van volmaakt evenwijdige lijnen. Onafwendbaar leiden de wetten van het perspectief de lange wegen en het glanzende water naar een vaag verdwijnpunt ’’. 

De Boomgaard is een echt gemeenschapshuis van peuter tot kaartspeler in het buurthuis. Onder één dak zijn een school, een kinderdagverblijf, een gymnastiekvereniging en een buurthuis gehuisvest. De gebouwdelen worden onderling gebruikt : peuters blijven over op school, schoolkinderen geven hun voorstelling in het buurthuis. En ruimtes worden gedeeld : de gymzaal is overdag van de kinderen, ’s avonds van de turnvereniging en in het weekend de buurthuisdisco. 

Het ontwerp geeft uitdrukking aan de gemeenschapszin. Aan de buitenzijde zijn de publieksfuncties op de begane grond uitnodigend zichtbaar achter de glasgevels en binnen stimuleren de zichtlijnen en de glaspuien tussen de gebouwdelen de onderlinge samenwerking. De verschillen in vloerhoogte versterken de dynamiek van de zichtlijnen en de ruimtelijke relatie tussen de verdiepingen. Hoogteverschillen in de vloeren nodigen uit tot gebruik: een kleine opstap wordt dan een zitplek voor de kinderen. 

Zuidoostbeemster is van oudsher de hoek met de buitenplaatsen van de kooplieden uit Amsterdam, de initiatiefnemers van de droogmakerij. De kaart van Balthasar Floris toont lusthoven, zorgvuldig gecomponeerd met poorten, tuinaanleg en boomgaarden. De boomgaarden herinneren nog altijd lommerrijk aan deze tijd. De glazen kassen weerspiegelen de schoonheid van deze boomgaarden : weelderig in de contour, grillig in de takken, fonkelend tussen de bladeren. En onder de kruin door valt de blik op de polder ongenaakbaar in zijn rechtlijnigheid en geometrie. Deze verrukkingen zijn richtinggevend geweest bij het ontwerpen van de verschijningsvorm van de Boomgaard.